قبول دارم الان رفتارم خیلی مزخرفه باهاش ولی به نظرم لازمه...ولی روانیم میکنه که فک میکنه خاصه و......از اینکه اعتماد بنفس همچین آدمایی رو بیارم پایین همیشه خوشم میومد ولی.....ولی تو این زمان و تو این مرحله از زندگیش به این اعتماد بنفسه احتیاج داره....

خسته شدم اینقد هر چی گفتم هیشکی نفهمید.....خو بدبختی اینجاست هیچ وقت حوصله توضیح دادن و هم ندارم.....فک کنم همون هیچی نگم بهتره.....

این روزا داداش زیاد مهرسانارو میاره اینجا.....ودر نبود داداش به من میچسپه و اگه نباشم گریه میکنه و همش دنبالمه انگار مامانشم.....منم همه کارای لازمو براش انجام میدم مث اون وقتا که عروسک داشتم وبا عروسکام مث بچم رفتار میکردم....البته به جز پوشاک که واقعا حالم بهم میخوره.....و تا مامانم عوضش کنه کلی گریه میکنه که من پیشش نیستم.....الان یه سال و سه ماهشه دختر شیطونیه و هر وقت میاد خونه همه چیزو بهم م